Ποιά είναι η πρόοδος της Σύγχρονης Επιστήμης στην θεραπεία της παραλυσης; Πόσο κοντά βρισκόμαστε σε μια αξιόπιστη λύση;

Ποιά είναι η πρόοδος της Σύγχρονης Επιστήμης στην θεραπεία της παραλυσης; Πόσο κοντά βρισκόμαστε σε μια αξιόπιστη λύση;   

 

"Ελαστικό εμφύτευμα αποκαθιστά την κίνηση σε παράλυτα ποντίκια"

 

Ένα ελαστικό εμφύτευμα που κινείται με το νωτιαίο μυελό μπορεί να αποκαταστήσει τη δυνατότητα να περπατήσουν παράλυτα ποντίκια, λένε οι επιστήμονες.

      Τα εμφυτεύματα είναι ένα συναρπαστικό πεδίο της έρευνας σε ότι αφορά τον τραυματισμό του νωτιαίου μυελού, αλλά δυστυχώς το άκαμπτο σώμα τους προκαλεί βλάβες στους περιβάλλοντες ιστούς και τελικά αποτυγχάνουν. Μια ομάδα στην Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάννης (Εcole Polytechnique Federale de Lausanne-EPFL) έχει αναπτύξει ευέλικτα εμφυτεύματα που αντέχουν για μήνες. Είχε χαρακτηριστεί από τους ειδικούς ως ένα «πρωτοποριακό επίτευγμα της τεχνολογίας».

        Ο νωτιαίος μυελός είναι σαν ένας αυτοκινητόδρομος με ηλεκτρικά σήματα που μετακινούνται  πάνω - κάτω αντί των αυτοκινήτων. Ο τραυματισμός του νωτιαίου μυελού οδηγεί σε παράλυση όταν τα ηλεκτρικά σήματα «κολλάνε» όπως σε ένα κυκλοφοριακό κομφούζιο σε αυτοκινητόδρομο και ο επικοινωνιακός δίαυλος μεταξύ εγκεφάλου και ποδιών αποκόπτεται οριστικά.

Σεμινάριο Ανάλυσης Βάδισης - Gait Analysis από την Paramed S.O.

Σεμινάριο Ανάλυσης Βάδισης - Gait Analysis  από την Paramed S.O. 

Θεσσαλονίκη, 13-14 Σεπτεμβρίου 2014

 

   

Η Εταιρεία ParaMed Seminar Organization ανακοινώνει την δημιουργίια τριήμερου σεμιναρίου με θέμα την Ανάλυση Βάδισης - Gait Analysis.

       Tο σεμινάριο περιλαμβάνει τις θεωρητικές βάσεις και τις σύγχρονες τεχνικές για την ανάλυση της φυσιολογικής καθώς και παθολογικής βάδισης σε διάφορες κλινικές εφαρμογές που σχετίζονται με προβλήματα και παθήσεις του νευρομυϊκού και του μυοσκελετικού συστήματος.
      Το σεμινάριο θα καλύψει όλες τις σύγχρονες θεωρίες και τεχνικές για την αποτελεσματική εφαρμογή της ανάλυσης βάδισης για κλινικές και αθλητικές εφαρμογές, με ιδιαίτερη έμφαση στην πρακτική εξάσκηση που θα περιλαμβάνει την συλλογή και επεξεργασία δεδομένων από διάφορα συστήματα καταγραφής της κίνησης έτσι ώστε οι συμμετέχοντες να έχουν την δυνατότητα να κατανοήσουν τα προβλήματα και ιδιαιτερότητες των διαφόρων συστημάτων και να εξασκηθούν στις σωστές και εγκεκριμένες τεχνικές ανάλυσης της βάδισης.

Ομιλητές του Σεμιναρίου:

• Dr. Baltzopoulos B., Professor of Biomechanics, Brunel University of London.
• Δρ. Mαυρομούστακος Σ., Kαθηγητής Φυσικοθεραπείας,Α.Τ.Ε.Ι.Θ, IPNFA Advanced Instructor.
• Δρ. Τσακλής Π., Kαθηγητής Εμβιομηχανικής, Α.Τ.Ε.Ι.Θ- Φυσικοθεραπείας.
• Δρ. Γιακας Ι., Επίκουρος Καθηγητής Εμβιομηχανικής, Τ.Ε.Φ.Α.Α.-Τρικάλων.
• Δρ.Τσαόπουλος Δ., Εθνικό Κέντρο Έρευνας & Τεχνολογικής Ανάπτυξης.

Στον παρακάτω σύνδεσμο θα βρείτε την αίτηση συμμετοχής: 

Αίτηση - Δήλωση Συμμετοχής

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ.  

Πηγή: paramed-so.gr

Σας άρεσε; Μοιραστείτε το με κάποιον που νομίζετε ότι θα ενδιαφέρεται

Το "Εν Σώματι Υγιεί" στο Facebook

Γιατί τα χέρια μας πηγαινοέρχονται όταν τρέχουμε;

 Γιατί τα χέρια μας πηγαινοέρχονται όταν τρέχουμε

Έχετε δοκιμάσει ποτέ να τρέξετε χωρίς να κουνάτε τα χέρια μπρος-πίσω; Είναι αρκετά δύσκολο.
Ένας βασικός λόγος είναι ότι η ταλάντωση των άνω άκρων λειτουργεί ως αντίβαρο στην κίνηση των ποδιών: τα χέρια αντισταθμίζουν την ορμή των ποδιών και προσφέρουν έτσι σταθερότητα στο δρομέα.
Λιγότερο σαφές είναι όμως αν αυτή η ταλάντωση εξοικονομεί και ενέργεια. Για να δώσουν μια οριστική απάντηση, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κολοράντο στο Μπόλντερ (University of Colorado Boulder) ζήτησαν από 13 έμπειρους δρομείς -οκτώ άνδρες και πέντε γυναίκες- να τρέξουν στον κυλιόμενο διάδρομο με τα χέρια ακινητοποιημένα σε διάφορες στάσεις. Η δαπάνη ενέργειας υπολογίστηκε με τη βοήθεια μιας μάσκας που επιτρέπει τη μέτρηση της κατανάλωσης οξυγόνου και της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα.
 

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι εθελοντές που κρατούσαν τα χέρια χαλαρά πίσω από την πλάτη ξόδευαν 3% περισσότερη ενέργεια σε σχέση με τους δρομείς που άφηναν τα χέρια να πηγαινοέρχονται. Όσοι έτρεξαν με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος ξόδεψαν 9% περισσότερη ενέργεια και όσοι τα κρατούσαν σταθερά πάνω από το κεφάλι 13% περισσότερη ενέργεια.

Οι αθλητές πάντα αφήνουν τα χέρια να ταλαντώνονται. Άντίθετα, ο «Δρομέας» του Βαρώτσου θα σπαταλούσε ενέργεια με τα χέρια τεντωμένα προς τα πίσω. 

Παρουσιάζοντας τα ευρήματά τους στο Journal of Experimental Biology, οι ερευνητές αναγνωρίζουν ότι ένα μέρος της επιπλέον ενέργειας ίσως αντιστοιχεί στην προσπάθεια που κατέβαλλαν οι εθελοντές για να κρατούν ακίνητα τα χέρια.
«Τα άνω άκρα αντιστοιχούν γύρω στο 10% της μάζας του σώματος, οπότε αν τα αφαιρούσαμε θα εξοικονομούσαμε υποθετικά το 10% του μεταβολικού κόστους στο τρέξιμο» αναφέρει ο Κρίστοφερ Αρελάνο, πρώτος συγγραφέας της δημοσίευσης. «Σε αυτή την περίπτωση όμως δεν θα υπήρχε αρκετή μάζα για να αντισταθμίσει την ταλάντωση των ποδιών, οπότε το τρέξιμο θα ήταν πιο δύσκολο να σταθεροποιηθεί» εξηγεί.
Επισημαίνει ακόμα ότι οι εθελοντές της μελέτης αντιστάθμισαν την ακινησία των χεριών περιστρέφοντας περισσότερο τον κορμό: Ο δεξιός ώμος τιναζόταν προς τα πίσω όταν το δεξί πόδι κινούνταν προς τα εμπρός και το αντίστροφο.
Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι η ταλάντωση των χεριών αφενός σταθεροποιεί την κίνηση, αφετέρου μειώνει το μεταβολικό κόστος.

Πηγές:

jeb.biologists.org

news.in.gr/